அர்ச்சகம்

சரவணனுக்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. எப்படியாவது இந்த கோவிலின் அர்ச்சகர் உத்யோகத்தை எப்படியாவது வாங்கிவிடவேண்டுமென்று அவனது உள்ளம் ஒரு அதிரடி ஆட்டம் போட்டது.

இந்தக் கோவிலே ஒரு பெரிய வரலாற்று பின்னணி கொண்டது. பழங்காலக் கோவில்களுக்கே உரிய ஒரு தனித் தன்மையான அமைதி, அந்தக் கோவிலில் எப்போதுமே குடிகொண்டிருக்கும். அந்தக் கோவிலின் வாசலிலேயே, அந்தப் பெரிய அரசமரம், தன் விழுதுகளால் அந்தக் கோவிலை தாங்கி நிற்பது போல இருக்கும். அந்தக் கோவிலின் உட்பிரகாரத்தில் ஒரு சிறிய குளம். அந்தக் குளத்தில் எப்போதும் தாமரை மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கும்.

இந்த அர்ச்சகர் உத்யோகம் என்பது வெறும் ஒரு வேலை மட்டுமல்ல, அது ஒரு பெரிய கௌரவம். இந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த பலருக்கும், இந்தக் கோவில் தான் அவர்களின் நிம்மதி தரும் ஒரு இடமாகத் திகழ்ந்தது. சரவணன் சிறு வயதிலிருந்தே இந்தக் கோவிலுக்கு வந்து போகும் பழக்கம் கொண்டவன். அவனுக்கு அந்தக் கோவிலின் ஒவ்வொரு கல்லும், ஒவ்வொரு சிலையும் அத்துபடி.

சரவணன் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் இந்தக் கோவிலின் சேவைக்காக அர்ப்பணிக்கத் தயாராக இருந்தான். ஆனால், அந்த உத்யோகத்தைப் பெறுவதற்கு அவன் பல தடைகளைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. அவனது விடாமுயற்சியும், பக்தியும் தான் அவனை அந்த இலக்கை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும்.